Data ta nawiązuje do tragicznych wydarzeń z 1 marca 1951 roku, kiedy w więzieniu mokotowskim w Warszawie komunistyczne władze wykonały wyrok śmierci na członkach kierownictwa Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość” (WiN).

„Żołnierze Wyklęci”, nazywani również „Niezłomnymi”, wywodzili się głównie z Armii Krajowej, Narodowych Sił Zbrojnych oraz Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość” WiN.
Po zakończeniu II wojny światowej nie złożyli broni i sprzeciwili się podporządkowaniu Polski Związkowi Radzieckiemu. Walczyli z aparatem bezpieczeństwa i represji, a wielu z nich zostało aresztowanych, skazanych w pokazowych procesach i potajemnie zamordowanych. W latach 1944–1956 życie straciło ponad 20 tysięcy uczestników antykomunistycznego podziemia.

W okresie PRL byli pozbawiani dobrego imienia – przedstawiani jako „bandyci” i „reakcjoniści”, a ich miejsca pochówku często pozostawały nieoznaczone. Dopiero po 1989 roku rozpoczął się proces przywracania im należnego miejsca w historii.

Narodowy Dzień Pamięci „Żołnierzy Wyklętych” jest wyrazem hołdu dla żołnierzy drugiej konspiracji – za świadectwo męstwa, niezłomnej postawy patriotycznej i przywiązania do tradycji niepodległościowych, za ofiarę życia poniesioną w obronie Ojczyzny.

Cześć i chwała Bohaterom.