Zajęcia ze śpiewu odbywały się w nastroju przypominającym piękną, złotą jesień. Już od pierwszych chwil sala wypełniała się dźwiękami, które niczym opadające liście powoli dawały uczestnikom sygnał do pracy. Rozgrzewki wokalne były jak poranna mgła – łagodne, spokojne i stopniowo odsłaniające pełnię brzmienia. Ćwiczenia oddechowe podporządkowały myśli niczym chłodny, jesienny wiatr, a artykulacja wyostrzała słowa jak krople deszczu stukające o parapet. Główna praca nad repertuarem przypominała spacer po parku pełnym barw. Każdy głos miał swój odcień – od ciepłych brązów po głębokie czerwienie. Intonacja była jak próba utrzymania równowagi na szeleszczących liściach, a interpretacja tekstu pozwalała wydobyć emocje ukryte niczym kasztany pod warstwą zieleni. Prowadzący, prawie jak przewodnik po jesiennym pejzażu dźwięków, wskazywał właściwe ścieżki, pomagając odnaleźć naturalność i swobodę w śpiewie.

Zajęcia kończyły się refleksyjnym wyciszeniem, podobnym do krótkiej chwili zadumy nad zapadającym zmierzchem. Podsumowanie było zaś jak ciepły szal, otulający uczestników poczuciem satysfakcji i motywacji, a także wzmocnionej - dzięki występom publicznym - pewności siebie. Jesienne warsztaty ze śpiewu stały się czasem dojrzewania głosów, zbierania muzycznych plonów i momentem przygotowania do dalszej, twórczej drogi w oparciu mocno zintegrowane więzy uczestników.